ZWIEDZANIE WARNY I MONASTERU AŁADŻA + DELFINARIUM

Warna

Wśród najbardziej reprezentacyjnych zabytków strożytnej architektury w bułgarskich ziemiach są rzymskie łaźnie w starożytnym mieście Odesos, nowoczesna Warna.

Rzymskie łaźnie w starożytnym mieście Odesos

Wśród najbardziej reprezentacyjnych zabytków strożytnej architektury w bułgarskich ziemiach są rzymskie łaźnie w starożytnym mieście Odesos, nowoczesna Warna.
Odwiedzanie publicznych łaźni (termy), było częścią codziennego życia obywateli rzymskich. Łaźnia była dużym kompleksem nie tylko do kąpieli, ale tak że do odpoczynku i rozrywki, gdzie odzwiedzający spędzali wiele godziń. Tam oni mogli uprawiać sport, spotkać się oraz przeprowadzać rozmowy polityczne lub poplotkować z przyjaciółmi, zawierać umowy, a nawet zjeść.
Łaźnie w Odesos zajmowały powierzchni ponad 7000 metrów kwadratowych. Prostokątny budynek, około 20 metrów wysokości, miał dwa oficjalne wejście. Szerokie i wygodne schody prowadzili na ganki. Z tamtąd się wchodziło do szatni (Apoditerium), gdzie odwiedzający zostawiali swoje ubrania i biżuterii do przechowywania, pod czujnym okiem specjalnego niewolnika.
Liczne pomieszczenia łaźni musieli zapewnić odwiedzającym nie tylko wygodę, ale również rozkosz ducha. Łazienki i sale byłe ozdobione marmurowymi oblicówkami, kolumnami i posągów, kolorowymi mozaikami, fontannami w kształcie delfinów. Ze źródel licznych kranów wyciekała zimna i ciepła woda. W galeriach dookoła łaźni były sklepy, które oferowały różnorodne towary. Odwiedzający przechodził kolejno przez kilku łazienek: frigidarium – do kąpieli w zimnej wodzie, tepidarium – do kąpieli w gorącej wodzie, caldarium – baseny z ciepłą wodą, latrina – toaletowe pomieszczenie.
Najpiękniejsza łaźnia w Odesos była wielka sala (Palestra). Tutaj zwiedzający się spotykali, rozmawiali i uprawiali sport. W Palestrze była statua wyższego urzędnika w Odesos – Klaudiusz Akwila – organizator największych gier sportowych (Darzalei) poświęcony trackiego boga Darzalas patrona Odesos. Przy wykopaliskach znaleziono posągi bogów rzymskich Wiktorii i Merkuriego. Do łaźni było sanktuarium noszących zdrowie bóstwa Asklepiosa i Hygeia. Nie zapomniano również bohatera Heraklesa, który oprócz jego wyczyny był znany jako patron źródel.
Ciekawostka: Wykopaliska archeologiczne łaźni, przeprowadzone w 1959-1971, w ramach zarządzania M. Mirchewa, byłe utrudnione – jak w każdym nowoczesnym miaście, część starych budynków i tu się znajdują pod działających budynkach. Jednak naukowcy byli w stanie maksymalnie przywrócić wygląd tego budynku publicznego. Podczas badań okazało się, że łaźnie zostały zbudowane pod koniec II wieku i działały aż do końca III. Ich plan architektoniczny przypomina łaźni budowanych przez cesarza Karakala w Rzymie. Część ruin odzawsze się wznosiły nad powierzchnią nowoczesnego terenu i były znane wśród mieszkańców jako “Rzymska wieża”. Wkład do zachowania tej starości mają bracia Szkorpil którzy uważali, że pozostałości pochodzą budynku wcześniejszego Bizancium.

Wcześnie bizantyjskiej skarby z Warny

Z bułgarskich ziem pochodzą kilku arcydzieł późnego antycznego złotnictwa, wśród których jest wspaniały skarb Warny. On składa się z 11 złotych przedmiotów o łącznej wadze 417 g. – dwie bransoletki, tiara, trzy naszyjniki (jeden w całości i dwa zachowane częściowo), krzyż i dwie aplikacji pasa.
Najbardziej godne uwagi są bransoletki. Ich waga to 220 g – połowa z całego znaleziska. Składają się one z dwóch części – końce szerokiego zakrzywionego ażurowego pasma są zaczepione za pomocą zawiasu z okrągłej płytki. Tiara składa się z dwóch pasm, połączonych pięciokątną płytką, również za pomocą zawiasu. Jest ozdobiona perłami, opalami i inkrustowane kolorowe szkła. Na paskach ażurowo są narysowane figury geometryczne.
Ozdoby wykonane są przez rzemieślników, którzy umiejętnie stosowali wszystkie znane w tym czasie złotnickie techniki. Stylowe i kolorowe połączenie złota i pereł, kolorowych kamieni, wypełnień szkliwa i emajl łączy ozdobienia pomimo różnych technik wykonania. Ozdoby podobne do tych z warnienskiego skarbu, były noszone przez szlachtę w Bizancjum w V i VI w. jak i w krajach, które były pod jego wpływem kultury.
Dorzaninki cesarzowej Teodory (żona Justyniana), przedstawionе na mozaikаch w kościele “św Apolinarego” (we włoskim mieście Rawena) noszą bransoletki, które są bardzo podobne do warnenskich. Złota biżuteria z Warneńskiego skarbu jest ważnym zabytkiem do badania kulturę czasu, kiedy młody świat chrześcijański jest dynamicznie rozwijającym się. Są one jednym ze świadczeń, że Bizancjum przechowywuje skomplikowanych technologii starożytnej sztuki stosowanej i przekazuje je do średniowiecznej Europy.
Z przodu napierśniego krzyża, za pomocą cienkich płytek są ukształtowane komórki w kształcie prostokąta i stylizowanego liścia. W “Liściach” są zamontowane zielone płytki z malachitu, w prostokątach wokół nich – jaskrawoczerwone płytki z almadinu (rodzaj granatu). Na odwrotnej stronie krzyża są motywy roślinne, ale zrobione ostrzem.
Na pasku z plecionką cienkich złotych płytek na jednej z bransoletek przedstawiono zakręconą winorośl z kiściami winogron, której ziarna są wykonane z pereł. Przód płytki jest ozdobiony ornamentami geometrycznymi, których komórki są wypełnione szkłem i dużą perłą w środku. Po przeciwnej stronie bransoletki przedstawiono ptaka.
Najbardziej zachowany naszyjnik składa się z pokrytymi granulkami trójkątnych płytek, które są postawione kolejno z wisiorkami. Na wisiorek są nawleczone koraliki, kamyki półszlachetne, a między nimi okrągłe zielone i niebieskie szkła, inkrustowane w złotych gniazdach.
Ciekawostka: Szlachetne ozdoby zostały znalezione przez studentów w 1961 roku w czasie budowy letniego kina przy ulicy “Knjaza Borysa” we Warnie. Jest to około 500 metrów poza północno-wschodniej części ściany twierdzy wsześniejszego bizantyjskiego Odesosa miejscu i nie ma żadnych śladów zamieszkania. Jego właściciel zakopał go z dala od cudzych oczów i uciekł z zamiarem, aby wrócić i je odebrać. To wskazuje na to, że jest ukryte podczas jednym z licznych najazdów Awarów i Słowianów na końcu VI i na początku VII wieku. Oni zdobyli i zniszczyli miasto, a część mieszkańców zabili. Wśród nich napewno był i ukrywca skarbu.

Starożytne miasto Odesos

Ruiny wielkiego starożytnego miasta Odesos są pod ulicach i budynkach nowoczesnej Warny. W VI wieku p.n.e. przsiedleńcy z greckiej kolonii Milet, w Azji Mniejszej, ulokowali się na terytorium trackiego plemienia krobizi i wybudowali swoje własne miasto. Przy wykopaliskach odkryte są marmurowe dekoracje najwcześniejszego budynku w Odesos – Świątynia Apolisa, który był najwyższym bóstwem miasta.
Pod koniec IV wieku pne Odessos znalazł się w granicach imperium Aleksandra Macedońskiego, ale w III wieku pne jego mieszkańcy udało się wygrać swoją niezależność. Dzięki dynamicznie rozwijającym się handlu obywateli Odesos żyli bogato. O tym świadczą znalezione piękne i drogie obce przedmioty, jak i staters (złote monety) i srebrne monety, wybite w Odesos.
Po I w., gdy Odesos został podbity przez Rzymian, stał się jednym z najważniejszych miast nadmorskich z kwitnącej kultury i sztuki. Od czasów rzymskich pozostały ruiny wielkich łaźni, które dziś można zobaczyć w pobliżu centrum miasta Warna.
Miasto zachowało swoje znaczenie w pierwszych stuleciach z rozkwitu Bizancjum – z IV do VI wieku, gdy został wielkim centrum chrześcijańskie – siedzibą biskupa. Na początku 7 wieku tutaj najechali Awarzy i Słowianie i spustoszyli Odesos całkowicie. W pobliżu jego ruin w VIII – IX w. powstała mała bułgarska miejscowość, z której powstała w XI wieku średniowieczna Warna. Jej nazwa pochodzi od płytkiej..
Klasztor skalny Aładża

Obiekt Aladża Klasztor znajduje się około 4 km na północ od Złotych Piasków i około 12 kilometrów na wschód od Warny. Położony jest w granicach parku przyrodniego Złote Piaski. Teren wokół klasztoru jest pod ochroną. On jest bardzo piękny z swoimi malowniczymi mozajkami z skał i roślinnością. Zwiedzający klasztoru mogą zobaczyć ocalałe resztki cel klasztornych, kaplicy oraz innych pomieszczeń, które są wkopane w ziemi. W kaplicy znajdują się freski z XIV wieku.

Ten przyrodniczy park jest najmniejszym pod względem wielkości w Bułgarii od wszystkich innych parków. Jego powierzchnia wynosi 13,2 metrów kwadratowych. Położony przy plaży, 17 km od Warny i około 3-4 km od kurortu Złote Piaski. Park został utworzony w 1943 r. Cel w tworzeniu jest zachowanie i ochrona cennych roślin i zwierząt oraz różne obszary geograficzne. Park jest obszarem chronionym.
Klasztor Aładża jest jednym z najbardziej znanych klasztorów skalnych w Bułgarii. Jego nazwa nie jest znana. Nazwany “Aladża” (z tureckiego “kolorowy”) ze względu na freski w jaskiniach.
Systematyczne badania kompleksu rozpoczeli pierwsze bułgarscy archeolodzy bracia Szkorpielowie pod koniec 19 wieku. Pod ich naleganiem i po utworzeniu Towarzystwa Archeologicznego w Warnie w 1912 roku klasztor Aladża został uznany za narodowy zabytek.
Uważa się, że jeszcze w 4-5 wieku tu byli mnisi. Jedna z legend mówi, że pierwsi mieszkańcy byli kilka arystokraci, wygnańcy z Rzymu z powodu ich wiary chrześcijańskiej. W 9-10 wieku, po przyjęciu chrześcijaństwa jako oficjalnej religii w kraju, tutaj jest ukształtowane pierwsze bractwo mnichów przez bułgarskich mnichów.
W 12 wieku kompleks klasztorny został zakończony i był jednym z najważniejszych ośrodków w północno-wschodniej Bułgarii. W 13-14 wieku klasztor został ściśle związany z Hezychazmu – kierunek w chrześcijaństwie, który głosi dotarcie do Boga przez putelnictwa i ascezy.
Kompleks klasztorny posiada kilka poziomów. Cele, kuchnia klasztorna, jadalnia oraz mała kapliczka są umieszczone na niższym poziomie. Lokale były oddzielone drewnianymi przegrodami. Cerkiew klasztorna jest na drugim poziomie. Miała drewniany ikonostas, który nie jest zachowany.
Zachowywana jest część fresków w ołtarzu. Dobrze widać dwie warstwy – z 11-12 wieku i z 13-14 wieku. Klasztor znajduje się w miękkich wapiennych skał, które osiągają 40 metrów wysokości. Kamienne schody łączyli cele z cerkwią na górnym poziomie. Na poziomie cel była niewielka krypta, w której umieszczali nieboszczyków. Po siedemiu lat ich kości zostawały usunięte i przeniesione do kostnicy w miejscowości Katakumba około 500 metrów od klasztoru.
Pod koniec 14 w. i na początku 15 w., po podboju Bułgarii przez Turków, życie w klasztorze stopniowo zamarło. Obecnie kompleks jest zabytkiem kultury i jest przetworzony w muzeum.
W sezonie letnim dwa razy w tygodniu w godzinach wieczornych jest wyświetlany pokaz audio-wideo, który opowiada historię klasztoru.
Ciekawostka: Podczas największego rozpowszechniania Hezychazmu w Bułgarii w 13-14 w. klasztor Aladża był częścią wspólnoty około 500 skalnych klasztorów w północno-wschodniej Bułgarii. We wsi Newsza, koło Warny jest również skalny klasztor, który ma 40 cele. W fundamentach są wyrzeźbione krzyże i figury. Około 20 km od Prowadia odkryto kolejny klasztor z 9 cel na trzech poziomach. 20 km od niego, we wsi Rojak, w lesie Dżenewiz, znajdują się kilkanaście klasztorów wykute w skale. Tam odkryto skalną cerkiew z napisami na wschodniej ścianie ganku. Wspomina się o założeniu klasztoru oraz imiona Michaila-Asena (1246-1256), syn Iwana Asena II, i Iwana Aleksandra.

Więcej informacji: + 359 899 00 00 81